Bionic Commando

Bionic Commando

Van tweedimensioneel naar driedimensioneel vele series hebben het al voor gedaan maar Bionic Commando doet het nu even fijntjes over. Alleen wat kunnen we verwachten van deze game? Werkt de besturing wel goed? En hoe zit het nou met de brute actie? Dat, en meer kan je in onze recensie over Bionic Commando lezen!

In 1987 bracht Capcom voor het eerst de arcade game Bionic Commando uit. Deze werd destijds gewoon ontwikkelt door Capcom zelf. Nu 22 jaar verder is er al veel veranderd in de serie, zo hebben we enkele remakes van voorgaande delen mogen bespelen en daarnaast is er van ontwikkelaar geswitcht. De mannen en vrouwen van GRIN – bekend van games als Ballistics en Terminator Salvation – hebben de directe sequel van de de klassieke Bionic Commando en verbeterde remake “Bionic Commando: Rearmed” op zich genomen. Waarvan nu het resultaat in de winkels ligt. En dat is een goed moment om het spel eens onder de loep te nemen.

Toen we de game binnenkregen op de redactie, stopten we de disc gelijk in de PlayStation 3. Want we waren erg benieuwd naar deze game en of het onze verwachtingen een beetje waar kon maken. Tijdens het opstarten werd er het nodige van onze harde schijf weggesnoept door een snelle installatie van 1.8GB. Na het installeren viel ons meteen op dat het menu een beetje vergelijkbaar is met Flow. Je ziet namelijk een langwerpige sliert/ader welke je heen en weer kan bewegen met je L-pookje om zo door het menu te gaan. Enfin, het gaat natuurlijk om het spel.

Alle gebeurtenissen in Bionic Commando spelen zich 10 jaar na het NES spel af. Gedurende het spel speel je als Nathan Spencer – een soort van supersoldaat werkend voor Tactical Arms and Security Committee (T.A.S.C ) – in de fictionele stad; Ascension City. Spencer heeft enkele jaartjes onschuldig vastgezeten en is ten dode veroordeeld nadat hij verraden werd door zijn eigen overheid, hoe dan ook, op de dag van executie wordt er een experimenteel wapen los gelaten op de metropool Ascension City. Dit wapen veroorzaakt niet veel goeds want de gevolgen zijn weerzinwekkend. Aardbevingen, radio-actieve materie, en een bedreiging voor invasie van een terroristische organisatie, genaamd BioReign teisteren de stad. Deze terrortische organistatie eist tevens de aanslag op voor de ravage in Ascension City.

Nathan wordt hierdoor vrijgelaten en herenigt met zijn bionische arm. En dan begint het spel eigelijk pas echt. Met je bionische arm kan je van alles, zo kan je auto’s, roksblokken of andere zware objecten gooien. En uiteraard gebruik je je bionische arm om van hot naar her te slingeren – à la Spiderman style – tevens gebruikt Nathan het om harde klappen mee uit te delen. Er zit echter één maar aan, deze toffe mogelijkheden worden pas naarmate je het spel vordert vrijgegeven. Zo kan je in het begin alleen maar heen en weer swingen en zachte klappen uitdelen. Hoe dan ook je zult merken dat het heel fijn is om door de driedimensionale ficitie wereld te slingeren.

Lijkt groot, voelt klein

Zoals ik al zei, het slingeren is erg vergelijkbaar met Spiderman en de actie weer met Crackdown. En om heel eerlijk te zijn, is dat niets negatiefs. Want het levert toffe actie en momenten op. Ik moet wel zeggen dat het spel redelijk lineair is opgezet, hoewel je wel wat vrijheid tot je beschikking hebt. Zo kon ik immers ongezien achter een paar BioReign soldaten glippen waardoor ik hun vanachteren kon verrassen met een granaat. De speelwerelden van Bionic Commando voelen aan als de free-roaming werelden van pak ‘em beet CrackDown en GTA IV. Maar helaas, helaas is het in de werkelijkheid anders. Tijdens het beklimmen van sommige wolkenkrabbers verschenen er nuclaire icoontjes op het scherm. Dit duidt aan dat je niet verder kan, gezien het feit dat de meerderheid van Ascension City bedolven is onder blauwe radio active materie. En daardoor wordt het spel redelijk lineair.

Verwacht overigens niet veel afwisseling in Bionic Commando, dat wil zeggen dat er veelal hetzelfde gedaan moet worden. Het van A naar B gaan, en onderweg BioReign soldaten naar de andere kant van het gras helpen, om intel te verzamelen over van alles en nog wat. Er zitten hier en daar wat moeilijke tegenstanders in, en zo nu en dan een soort van eindbaas.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg te spreken over dit spel. En zeker als je kijkt naar de steeds maar sterker wordende Nathan Spencer, de actie en controls van het spel. Maar het is een klein beetje lineair en er had misschien wat meer diversiteit in gemogen, welja misschien hoort dat wel gewoon bij dit spel! Over de controls gesproken, die zijn erg simpel om onder de knie te krijgen. Je richt ergens naar toe en hupsakee je kan je bionische arm erna toe schieten om er vervolgens heen te zwieren. Of te gebruiken om naar een verder gelegen dock te gaan. Het werkt gewoon vrij gemakkelijk.

Ook de wapens zijn makkelijk in gebruik. Je hebt standaard één handwapen, en hiernaast heb je granaten en speciale wapens. Dit varieert van sniperrifles, granaatwerpers, schotguns en machinegeweren. Deze speciale wapens worden je aangeleverd door middel van capsules die spontaan – met medewerking van de overheid – uit de lucht komen vallen. En mocht je lekker sadistisch zijn kan je ook BioReign soldaten beet pakken en op elkaar smijten of richting afgronden werpen, geloof me die staan daarna niet meer op. Het spelletje “gooi de soldaat het verst” was daarom ook erg populair op de redactie.

De BioReign soldaten, Biomechs, en Buraq-helikopters worden steeds lastiger om te verslaan naarmate je het spel uitspeelt. De AI van de vijand is daarmee lekker hoog, wat de gevechten achter elkaar intenser maakt en interessant houdt. Zeker als je kijkt naar de vele mogelijkheden die je hebt om hun het loodje te laten leggen.

Zoals in elke recensie van ons bespreken we de graphics, en daarom kan ik die nu niet vergeten natuurlijk! Bionic Commando is zeer mooi vormgegeven, op enkele misvormde texturen na ziet alles er schitterend uit en oogt de stad zeer groot. Hiermee bedoel ik texturen die aan moeten tonen dat delen van gebouwen kapot zijn. De stukken die je door de “jungle” moet afleggen ogen ook zeer mooi. En auditief sluit de game goed aan op het spel. Zeker als je nader naar de muziek luistert en ziet wat er op het scherm gebeurt. Het past zich naadloos aan, zoals een kameleon eigenlijk. Gedurende het zwieren en zwaaien aan balken en takken zul je toepasselijke kraakgeluiden horen. En dat maakt het geheel compleet.

Verdict

Bionic Commando heeft heerlijke actie in het spel verwerkt zitten, het is als je een formule zou moeten maken: Bionic Commando = Spiderman + Crackdown + Rambo. Als je de originele spellen gespeeld hebt zullen er regelmatig nostalgische momenten ervaart worden. Het is alleen jammer dat het verhaal niet echt meeslepend is, en de vrijheid in het spel nogal tegenvalt. Vergeet je die twee volkomen dan heb je gewoon een lekkere actiegame in handen!

  • Makkelijk onder de knie krijgende controls
  • Diversiteit aan moves
  • Sounds & Graphics

 

  • Beperkte mogelijkheid tot beweging
  • Verhaal is niet meeslepend

80/100

About the author

Geef een reactie