Damnation

Damnation

Dat Codemasters naam heeft gemaakt binnen het racegenre kan niemand ontkennen. Als zij een game uitgeven proberen ze er altijd iets bijzonders van te maken. Overlord is daar ook een goed voorbeeld van. Of Operation Flashpoint: Dragon Rising. Codemasters wil grenzen verleggen en de speler een nieuwe ervaring bieden. Een heel gezonde instelling natuurlijk, wat ze het voordeel geeft dat als ze een geheel nieuwe game uitgeven iedereen er aandacht aan schenkt. De nieuwste aanwinst uit de catalogus heet Damnation, een third-person shooter in een bizarre futuristische western-setting. Over originaliteit niets te klagen.

Vernieuwing brengen in een genre dat dichtbevolkt is is moeilijk, maar mogelijk. Kijk maar eens wat Gears of War voor het genre heeft gedaan. Damnation streeft ook naar die vernieuwing en brengt je een mix van originele elementen die an sich fris aanvoelen. Dit alles gebeurt in het toneel van de langslepende Amerikaanse Burgeroorlog, waarin elektriciteit nog redelijk onbekend was en de wereld draaide op stoom. In dit platformachtige speelveld ben jij Rourke (is die naam ontleend aan ene Mickey Rourke?), een zeer lenige cowboy met Indiaanse roots en spirituele gaven. Gewapend met deze gaven neem je het op tegen een puisant rijke onderdrukker die de lokale bevolking afperst. Dat staan we natuurlijk niet toe…

We kunnen je missie op 2 manieren aanpakken. Of je stort je direct in de volle actie, of je kiest een meer Sam Fisher-achtige aanpak waarbij je de ruime spelwereld naar jouw hand zet. Zoals ik al aangaf speelt Damnation zich af in tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog en zie je tal van dorre heuvels, verlaten westerndorpen en half vergane mijnschachten. Nieuw in een dergelijke shooter is dat je ditmaal ook de hoogte kunt opzoeken, via daken en verdiepingen. Rourke blijkt verbluffend acrobatisch en heeft allerminst last van hoogtevrees als ie van gebouw tot gebouw springt of richting de hemel klautert. Handig extraatje bij deze halsbrekende toeren is zijn Spirit Vision, een soort spirituele scanner die tegenstanders op afstand kan herkennen. Daarnaast kun je die gave ook nog eens gebruiken om een met lood volgepompte medestrijder weer op de been te krijgen. Lekker makkelijk voor die spelers die voor optie 1 kiezen, en als een soort Rambo een nieuwe betekenis aan het woord actie willen geven.

Goed maar niet perfect

Wat goed is uitgewerkt is het feit dat grauwgekleurde levels zo groots van opzet zijn, dat er ruimte is om het op meerdere manieren te spelen. Damnaton is niet lineair, en die vrijheid kunnen we alleen maar prijzen. Kanttekening is wel dat de speelstijl niet altijd even gemakkelijk is. De controls doorgronden kost tijd, er zijn tal van jumps en andere mogelijkheden die je alleen maar kunt onthouden als je de game veel en regelmatig speelt. Maar als je die energie erin steekt haal je wel het maximale speelplezier eruit. Daar is natuurlijk wel iets voor te zeggen.

Ander puntje van kritiek is het schietgedeelte. Natuurlijk zijn er tal van wapens die je tijdens je missies tegenkomt, maar het komt niet altijd spectaculair uit de verf. Ik bedoel, de guns zien er geweldig uit, en dan verwacht je eigenlijk ook een bepaalde impact als je zo’n schooier in je handen houdt en je anderen onder vuur neemt. Ik wil mijn tegenstander door de lucht zien vliegen of op z’n minst bewegingen zien maken op de impact van mijn kogels. Sommige wapens lijken weinig effect te hebben, terwijl je toch het idee hebt de tegenstander goed op de korrel te hebben. Om nou te zeggen dat de tegenstanders zulke taaie figuren zijn, nee. Er zijn namelijk altijd nog je vuisten waarmee je ze te lijf kunt gaan. In sommige gevallen een erg effectieve methode zo heb ik uitgevonden. Maar dat is natuurlijk niet het principe van een shooter. Om daarmee te zeggen dat dit een deel van het speelplezier wegneemt gaat mij te ver. Damnation zal hierdoor misschien niet voor iedereen zijn weggelegd.

Grafisch is de game OK. Je moet niet denken dat je een Gears of War 3 of God of War 4 gaat spelen, met dergelijke Hollywoodachtige budgetten is de game niet gemaakt. Wat Damnation wel doet is je een goede ruimtelijke omgevingen tonen, het gevoel van diepte komt prima uit de verf als je vanuit de hoogte de fantasierijke wereld in kijkt. Damnation wil eigenlijk dat je lekker je eigen gang gaat en die ruime groots opgezette wereld gaat verkennen. Dan ontdek je vanzelf heel originele invalshoeken, zoals de voertuigen die veelal op stoom voortbewegen. Of motoren die je kunt gebruiken in een Western setting. Je hoeft dus niet alles te voet of klimmend te volbrengen. Daarin is Damnation origineel te noemen.

Net zo origineel is de multiplayer. Het gebruikelijke overzicht van speltypen is ook te vinden in Damnation, alleen met een shooter waarin je ook de hoogte kunt opzoeken maakt van het onderdeel King of the Hill weer een nieuwe leuke ervaring. Met gevaar voor eigen leven naar boven klimmen om een berg te veroveren, dat is toch wel een spannende ervaring. Ben je meer van het recht toe recht aan werk dan kun je je uitleven in Deathmatch en Capture the Flag. Welke versie je dan ook speelt, je Indiaanse invloeden zijn ook in multiplayer volop te gebruiken. Vijanden kunnen zich door deze bijzondere gave nauwelijks verstoppen.

Verdict

Ik moet toegeven dat het moeilijk is om af te sluiten. Ik prijs Codemasters voor hun drive om telkens nieuwe wegen in te slaan. Dat gaat de ene keer goed, de andere keer iets minder. Er zijn wat puntjes van kritiek, ik noemde het schieten al, het grafische aspect dat iets achterblijft bij de games van nu. Maar ik zie toch ook wel dat er iets leuks schuilgaat achter deze donkere verticale wereld. Als de game een maand of 8 meer ontwikkeltijd had gehad dan was de game helemaal af. Nu lijkt het af en toe op een beetje haastwerk. Er zijn mensen die moeite hebben met de mix tussen toekomstige elementen en het Wild Westtijdperk. Dat vind ik persoonlijk een beetje kortzichtig. Waarom moeten games toch altijd in die gekke hokjes zitten? Originaliteit moet je de vrije ruimte geven. Dan kunnen er pas leuke nieuwe dingen ontstaan. Tenzij er te weinig tijd is om de klus goed te klaren. Dat gevoel krijg je soms bij Damnation. In de regel een prima poging om vernieuwing te brengen in het shootergenre, maar het heeft net niet tot volle bloei mogen komen. Als oudgediende kon ik er redelijk doorheen prikken. Oppakken als je wars bent van hokjesgeest en de setting je aanspreekt.

  • Zeer origineel
  • Goede mulitplayer
  • De hoogte in!
  • Sfeer

 

  • Knalwerk schiet te kort
  • Grafische slordigheden

70/100

About the author

Geef een reactie