The Last Remnant

The Last Remnant

Waar haal ik de tijd vandaan? RPG’s zijn lange games, nou, The Last Remnant is zeker geen uit zondering. Met mijn tempo deed ik er zo’n 40 uur over. Ik ben geen RPG type, zeker niet Turn-Based. Ik moest dus de moed vinden om me te wagen aan iets geheel nieuws voor mij. Gelukkig dat de tijd die ik erin gestoken heb geen verspilling was. Het heeft me goed geïntroduceerd met RPG’s!

The Last Remnant is iets totaal nieuws van Square Enix. Het heeft geen voorgangers gehad, maar heeft wel een indrukwekkend verhaal. Het draait om een jongeman, Rush Sykes, wiens zusje ontvoert wordt door een groep kerels die alleen kwaad in de zin hebben. Rush is natuurlijk woedend en rent zijn ontvoerder achterna, na een indrukwekkend introfilmpje met mooie graphics krijg je met een gigantische veldslag te maken tussen mensen met allemaal rare wezentjes en een groot leger met allerlei hagedis uitziende wezens. Dit blijkt later te ontrafelen in een groots verhaal waarin Rush zijn familie een rol speelt. Hij is afgesneden van zijn ouders. Deze zitten op de zogenaamde ‘’Academy’’, zij zijn onderzoekers die Remnants bestuderen. De ontvoerders van zijn zusje blijken een connectie te hebben met de Academy. Niet veel goeds dus!

The Last Remnant zet je al gelijk op het rechte pad. Je gaat het gevecht aan met de slechteriken en je wordt gelijk geïntroduceerd met het gevechtssysteem. Het is lastig, behoorlijk lastig maar als je ‘’the hang of it’’ hebt valt het wel mee. Je kan er lekker op los hakken als een warrior, maar ook heel stoer zijn en alles naar de vernietiging helpen als mage. Het is maar net wat je leuk vindt, want des te meer je bijv. met mêlee aanvallen de tegenstander treft, dan neig je meer naar de warrior class toe, maar als je meer op afstand blijft en mystieke krachten gebruikt, neig je weer naar de mage classes toe. Dat is wel gemakkelijk, want tegen sommige tegenstanders heb je mêlee nodig en tegen andere afstandsaanvallen. Hier komt het turn based ook wel bij kijken. Je hebt zogenaamde ‘’Unions’’, hierbij stel je teams samen, waar je bijv. mages, warriors en een goede healer bij elkaar zet. Deze vechten weer tegen andere Unions. Het tactische punt? Wel, je kan bepalen wat voor soort aanvallen Unions gebruiken, je hebt meerdere Unions, dus dan kun je de een volproppen met healers en de ander met warriors en je hakt er lekker op los.

Je kiest wat voor soort aanval een dergelijke Union gebruikt, bijv. een speciale kracht waarbij je een Remnant gebruikt of een speciale krachtaanval en je kleine legertje gaat los. Je ziet veel cijfertjes en tekst over je scherm heen vliegen en dat is het lastige. Soms snapte ik er geen snars van, maar op den duur ga je het begrijpen. Je hebt een zogenaamde flank attack, dit wordt allemaal geautomatiseerd, en dan doe je extra damage, omdat je de tegenstander in de zij pakt. Hierbij moet je dus wel een beetje je hersens gebruiken, iets wat bij mij af en toe haperde. Je ziet gewoon zoveel over het scherm heen vliegen, je raakt er niet aan gewend. Je bent gelukkig wel bezig. Het is niet gewoon; ik doe dit en ik doe dat en dan gebeurt het!

Het is geen masterpiece. Grafisch hapert er nog wel eens wat en het geluid loopt soms ook wel eens wat achter. Het meeste viel me nog op hoe slecht gesynchroniseerd de bewegingen waren met de audio. Het spreken was vaak snel afgelopen en dan zag je de monden nog bewegen, dit maakt het wel grappig, maar het doet wel een beetje onder aan de game. Het ziet er over het algemeen niet slecht uit, maar het is ook echt niet buitengewoon mooi. Het viel me zelfs tegen. Bij dit soort spellen kan je beter wat tijd steken dat het er grafisch leuk uitziet. De gameplay komt toch wel goed bij dit soort games. Het is jammer dat ze het niet wat hebben opgepoetst. De audio en het grafische deel is dus niet perfect. Ik was echter wel onder de indruk van de mooie filmpjes. De filmpjes slepen je echt mee in het wereldje van Rush. Heel indrukwekkend, maar ja, dat zijn we wel gewend van RPG’s.

De game is naar mijn smaak, nadat je de besturing etc. door hebt erg simpel. Je hoeft alleen oog te houden op je HP en dan af en toe even te healen en dan is het goed. Als dat niet lukt en je komt toch het gevecht uit krijg je direct al je HP terug. Dit maakt het wel erg simpel. Nu heb ik niet veel ervaring met RPG’s, maar het keuzemenu voor je aanvallen kwam ook zeer simpel op mij over. Je kiest voor een afstands aanval, speciale aanval, mêlee aanval of je healt. Dat maakt het ook wel erg simpel. Af en toe wordt de tekst voor zo’n aanval wel verandered voor bijv. iets als ‘’Give it all you’ve got!’’.

Verdict

The Last Remnant is een van vele en blinkt niet echt uit. Gelukkig maar dat het wel een erg sterk verhaal heeft waarin je wordt meegesleept en dat de besturing wel na een tijdje te begrijpen is, zelfs alle addertjes onder het gras. Visueel en qua geluid doet het echter af aan de kwaliteit die games tegenwoordig kunnen voortbrengen. Dit was mij toch wel een beetje een doorn in het oog. Al met al is het best een leuke game, maar doet het het gewoon niet. Dit is zoals ik al eerder zei toch echt door visueel en gebrekkig geluid. Gelukkig heeft het een sterke verhaallijn en leuke filmpjes waarin alles er wel goed uit ziet. Dit maakte mijn ervaring toch nog goed!

  • Leuke verhaallijn
  • Indrukwekkende Filmpjes
  • Makkelijke te begrijpen gameplay

 

  • Te makkelijk
  • Matige tot slechte graphics
  • Slechte audio synchronisatie

65/100

About the author

Geef een reactie